မီးရႉးတန္ေဆာင္..အို ဖခင္။

ကြ်န္ေတာ္တို ့ အားလံုးရဲ ့ ပီတု ...( အေဖ မ်ားေန ့ သို ့ရည္ရြယ္ရင္း )

ကၽြန္ေတာ္

၄ႏွစ္သားတုန္းက ငါ့ေဖေဖႀကီး ဘာမဆိုလုပ္တတ္တယ္။
၅ႏွစ္...ငါ့ေဖေဖႀကီးမသိတာ ဘာမွမရွိဘူး။
၆ႏွစ္...ငါ့အေဖက မင္းအေဖထက္ တတ္တယ္ကြ။
၈ႏွစ္...တို႔အေဖက အကုန္လံုးေတာ့လည္း အတိအက်မသိဘူး။
၁၀ႏွစ္...အေဖတို့ ငယ္ငယ္တုန္းကနဲ႔ အခုနဲ႔က တျခားစီပဲ။
၁၂ႏွစ္....အင္း အဲဒါေတာ့ အေဖလည္း ဘယ္သိပါ့မလဲ ၊ သူက အသက္သိပ္ႀကီးၿပီဆိုေတာ့ ကေလးတုန္းက အေၾကာင္းေတြ မမွတ္မိႏိုင္ေတာ့ဘူး။
၁၄ႏွစ္...အေဖေတာ့ ထည့္ေျပာမေနနဲ႔ ၊ သူက ေရွးရိုးသမားႀကီး ။
၂၁ႏွစ္...အဘိုးႀကီးလား...ထားပါ ၊ ေအာက္ေနၿပီ ၊ လံုး၀ ေအာက္ေနၿပီ ။
၂၅ႏွစ္.....အေဖလည္း နည္းနည္းပါးပါးေတာ့သိတယ္ ၊ မသိလို႔လည္း မျဖစ္ဘူးေလ ၊ လူႀကီးပဲဟာ ။
၃၀ႏွစ္....အေဖကို နည္းနည္းပါးပါး ေမးျမန္းၾကည့္ရင္ ေကာင္းမယ္ ထင္တယ္ ၊ ဘာပဲေျပာေျပာ သူက အေတြ႔အၾကံဳ အမ်ားႀကီးရွိတယ္ ။
၃၅ႏွစ္....အေဖနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီးမွပဲ ဒီကိစၥအတြက္ ငါတစ္ခုခု လုပ္ႏိုင္မယ္ ။
၄၀....အေဖသာဆိုရင္ ဒီကိစၥ ဘယ္လို ေျဖရွင္းမလဲမသိဘူး ၊ အေဖက အေတြ႕အၾကံဳ စံုတယ္ ၊ အေျမာ္အျမင္လည္း ရွိတယ္ ။
၅၀....ဒီကိစၥ အခုေနသာ အေဖနဲ႔တိုင္ပင္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ ေပးရေပးရ ငါေပးပါတယ္။ အေဖ့ အရည္အခ်င္းေတြ သူရွိတုန္းက ေကာင္းေကာင္း သတိမထားမိတာ သိပ္ႏွေျမာစရာေကာင္းတယ္။ တကယ္ဆို ငါအေဖ့ဆီက အမ်ားႀကီး ရလိုက္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။

ေကာက္ႏုတ္ခ်က္- ႏွလံုးသား အာဟာရ ရသစာမ်ား ( ေဖျမင့္ )